Over Marija
Creativiteit is voor mij geen talent dat je wel of niet bezit.
Het is een manier van waarnemen. Een innerlijke beweging. Een taal waarmee iets wat nog geen woorden heeft, langzaam zichtbaar kan worden.
Soms voel je dat er iets in jou wil ontstaan, maar kun je er nog niet goed bij. Je hebt ideeën, verlangens of beelden, maar zodra je ze vorm probeert te geven, ga je twijfelen. Je vergelijkt jezelf met anderen, probeert het goed te doen of raakt het contact kwijt met wat je oorspronkelijk wilde maken, zeggen of laten zien.
In mijn werk help ik je om opnieuw te luisteren naar die eerste beweging.
Niet door je te vertellen hoe creativiteit hoort te werken, maar door samen te onderzoeken hoe zij door jóú wil bewegen. Met Human Design, intuïtie, theater, schrijven en systemisch werk maak ik ruimte voor wat onder de oppervlakte leeft. Voor de verhalen die nog niet verteld zijn. Voor delen van jezelf die je misschien lang hebt aangepast, ingehouden of over het hoofd hebt gezien.
Ik geloof niet dat je creatiever wordt door jezelf harder te pushen of door een vast stappenplan te volgen.
Vaak is er niet te weinig creativiteit, maar te veel ruis. Verwachtingen over wat nuttig, professioneel of succesvol zou moeten zijn. Ideeën over hoe zichtbaar je moet zijn. Vergelijkingen met mensen die hun vorm al gevonden lijken te hebben. Onder al die lagen bevindt zich nog steeds jouw eigen manier van kijken, voelen en maken. Die manier is niet altijd luid. Soms verschijnt ze als een kleine impuls, een lichamelijk ja, een beeld dat blijft terugkomen of een zin die je niet loslaat.
Ik help je om dat subtiele begin serieus te nemen. Om te herkennen welke ideeën werkelijk energie dragen, welke vorm bij jou past en waar je jezelf nog tegenhoudt.
Creativiteit wordt dan meer dan iets maken. Het wordt een manier om jezelf uit te drukken, richting te voelen en ruimte in te nemen vanuit wie je werkelijk bent.
De werking van kunst fascineert mij eindeloos.
Tijdens mijn opleiding Theaterwetenschappen verdiepte ik mij onder meer in neuropsychologie, esthetische ontwikkeling en de artistieke ervaring van de toeschouwer. Wat maakt dat een beeld, stilte of zin ons raakt? Waarom kan een scène iets openen wat in een gewoon gesprek gesloten blijft?
Tijdens mijn opleiding maakte ik onder andere de voorstelling Philoktetes, die we voorafgaand aan raadsvergaderingen in Noord-Nederland speelden. Daar ervoer ik hoe theater meer kan doen dan een verhaal vertellen. Het kan vertragen, ongemak zichtbaar maken en ruimte creëren voor andere perspectieven.
Ik studeerde af als dramaturg. Een dramaturg kijkt niet alleen naar wat een verhaal vertelt, maar ook naar wat verborgen blijft. Naar ritme, beeld, lichaam, stilte en onderliggende betekenis.
Die manier van kijken bracht ik later jarenlang in de praktijk in mijn samenwerking met de Groningse stadshistoricus Beno Hofman. Samen maakten we theater waarin we verhalen uit de geschiedenis verbonden met vragen en thema’s uit het heden. Zo speelden we De Waterstrijd in de voormalige watertoren en stonden we tijdens verschillende edities van Noorderzon in een container.
Steeds opnieuw onderzochten we wat een historisch verhaal vandaag nog kan betekenen. Niet door het verleden simpelweg na te vertellen, maar door het dichtbij te brengen en het publiek uit te nodigen er met nieuwe ogen naar te kijken.
Diezelfde aandacht draag ik mee in mijn werk van nu. Ik luister naar wat je zegt, maar ook
Schrijven is voor mij een vorm van luisteren.
Soms begint een verhaal met een beeld, een sfeer, een herinnering of één enkele zin. Vanuit daar ontstaat langzaam een wereld met een eigen ritme, geschiedenis en onderstroom. Wanneer ik een theatermonoloog over iemand schrijf, vat ik niet simpelweg iemands leven samen. Ik zoek naar de stem onder het verhaal.
Naar wat nog niet uitgesproken werd. Naar de spanning tussen wie iemand is geweest, wie diegene dacht te moeten zijn en wie er nu misschien tevoorschijn wil komen.
Een monoloog kan daardoor een bijzondere spiegel worden. Niet omdat ieder detail letterlijk hoeft te kloppen, maar omdat de tekst een diepere waarheid kan aanraken. Iets wat je herkent voordat je het volledig kunt uitleggen.
Human Design gebruik ik niet als een systeem dat bepaalt wie je bent of wat je moet doen.
Voor mij is het een taal waarmee je kunt herkennen wat je vaak al intuïtief wist. Het kan zichtbaar maken hoe jouw energie beweegt, hoe je beslissingen neemt en waar je jezelf misschien hebt leren wantrouwen. Het kan woorden geven aan talenten die voor jou zo vanzelfsprekend zijn dat je ze nauwelijks als talent ziet. Maar een blauwdruk is nooit het eindpunt. De werkelijke vraag is wat er gebeurt wanneer je die kennis gaat ervaren. Hoe voelt jouw creativiteit in je lichaam? Waar ontstaat levenskracht? Wanneer trekt iets je werkelijk aan? En wanneer probeer je een richting vol te houden die alleen op papier logisch lijkt? In mijn creativiteitsblauwdrukken vertaal ik Human Design daarom naar jouw manier van creëren, werken en jezelf uitdrukken. Niet als een verzameling kenmerken, maar als een persoonlijke ingang naar beweging.
Mijn sensitiviteit helpt mij om subtiele signalen waar te nemen.
Ik voel vaak waar energie stroomt, waar iets wordt ingehouden en waar een natuurlijke beweging wil ontstaan. Niet als absolute waarheid over iemand, maar als een waarneming die we samen kunnen onderzoeken. Mijn post-hbo-opleiding Intuïtieve Ontwikkeling rondde ik af met een onderzoek naar de energetische werking van creativiteit. Die achtergrond neem ik mee in mijn begeleiding. We luisteren niet alleen naar je gedachten, maar ook naar je lichaam. Naar de plekken waar ruimte ontstaat en naar de momenten waarop iets zich juist sluit. Zo kun je het verschil leren herkennen tussen angst, mentale twijfel, aangeleerde voorzichtigheid en een helder innerlijk signaal. Je hoeft niet meteen te weten waar de hele weg naartoe leidt. Soms is één kloppende beweging genoeg.
Ik werk intuïtief, aandachtig en zonder haast.
Ik bied geen kant-en-klare versie van wie jij zou moeten zijn. Ik wil je niet in een vast model plaatsen of overtuigen van een bepaalde waarheid.
Ik creëer een ruimte waarin jij jezelf opnieuw kunt ontmoeten. Met je creativiteit. Met je intuïtie. Met wat je niet langer wilt voortzetten. En met wat er door jou heen geboren wil worden. De belangrijkste veranderingen beginnen vaak stil. Op het moment dat je besluit een innerlijk signaal niet langer te negeren. Wanneer je stopt met jezelf voortdurend te vergelijken. Wanneer je erkent dat jouw manier niet de algemene manier hoeft te zijn.
Daar begint mijn werk. Niet bij de vraag hoe je iemand anders kunt worden. Maar bij de ontmoeting met wie jij al bent.
